Bijna naar huis...

Nog een paar dagen en dan is het alweer zover, dan vertrekken Ronald en ik weer naar Nederland. Bij mij gaat dat altijd met gemengde gevoelens, maar ja er moet ook weer gewerkt worden enzo, zeker met het project van de bouw van mijn huis, dus ik zal er toch aan moeten geloven. Ronald heeft geloof ik wat meer zin om weer naar huis te gaan.

Vandaag is het koninginnedag, wel een raar idee, hier is daarvan natuurlijk niets te merken... Ronald is in Brikama, bij de familie van zijn kora leraar op bezoek, daar valt van alles te beleven volgens mij dus daar zal hij nog wel wat over schrijven denk ik (iets met kippepoten en geheime rituelen).

Ik ben ondetussen maar aan het genieten van de laatste dagen met mijn Gambiaanse familie, en van de zon en het land, nu het nog kan... Tot snel allemaal!

Wat nieuwe foto's

We zitten nu alweer een paar dagen lekker te chillen in Gambia. Het is hier niet zo heet als in Mali. Als Afrikanen zelf gaan klagen over de hitte, dan weet je dat het heet is. In Mali klaagden ze elke dag over het weer...

De tocht van Mali terug naar Gambia was geen pretje, maar wel indrukwekkend. De grens tussen Senegal en Gambia is alleen met heel verrotte bushtaxi's over te steken. Het kan ook niet in 1 keer, je moet wel drie keer overstappen. Bijna niemand waagt die oversteek dan ook, zodat we vaak lang moeten wachten totdat de bushtaxi vol is. Denk aan een halve dag, of een hele nacht. Een bushtaxi gaat pas weg als ie helemaal vol is. Voor een Peugeot 504 betekent dat soms wel 11 personen... in Europa stop je daar hoogstens 5 man in! Dat is wel het record, normaliter vervoeren ze er 'slechts' 9 man mee.

Als je de film Mad Max hebt gezien dan weet je wat ik bedoel, en dan heb ik niks aangedikt. Ik heb mijn verhaaltje een beetje opgefleurt met wat foto's van Mali. Er komen er later nog meer...

Weer thuis...

Ronald en ik zijn weer in Gambia... We zijn gisterochtend aagekomen na een ontzettend vermoeiende terugreis, we zijn nog steeds een beetje aan het bijkomen...

Iedereen was wel weer heel blij om ons weer te zien, en ik was heel blij om te zien dat alle muren van mijn huis er al staan!

Binnenkort een uitgebreidere post, we gaan nu nog ff genieten van onze rust en straks lekker naar het strand met de kinderen.

In Bamako.

Na een lift te hebben gekregen (in ruil voor geld voor benzine) van een bosnisch stel van Djenne naar Bamako in een veels te dure 4wheeldrive met airco (klinkt misschien leuk, maar zowel Ronald als ik voelde ons een beetje opgelaten toen we in die grote aso bak door van die schattige Afrikaanse dorpjes reden), zijn we in Bamako aangekomen, waar we logeren bij onze gids Sekou (we zijn natuurlijk weer eens bijna blut, zo'n 4WD gebruikt namelijk nogal veel benzine). We mogen bij hem op het dakterras slapen, op een matras met klamboe, en dit keer bevalt het buiten slapen een een stuk beter dan toen bij de grens van Senegal en Mali ;).

Het is ook leuk om te zien hoe Afrikanen echt leven in Mali en om weg te zijn uit het circuit van hotels en te dure restaurants. Morgenochtend vroeg gaan we (toch voor een deel weer met de bus helaas, de trein ging namelijk niet) op reis terug naar huis, waarschijnlijk zijn we wel 2 dagen onderweg, dus dat wordt nog n keer overnachten in Tambacounda of Basse...

De stad van de Marabouts...

We hebben 2 interessante dagen doorgebracht in 'pays du Dogon', een aantal dorpjes bezocht, het is moeilijk uit te leggen wat er zo bijzonder aan was (daar moet je toch echt de foto's voor zien), maar het was een combinatie van het prachtige en soms onwerkelijke landschap (soms had je echt het gevoel dat je op Mars was), de bouwstijlen van de dorpjes, en de vele historische plekken, waar je nog echt de sfeer voelde van een paar honderd jaar terug. De Dogon zelf zijn voor een deel bekeerd tot de Islam, maar hebben nog wel heel veel animistische rituelen, bijvoorbeeld rondom huwelijk en besnijdenis. Ondanks dat het heel toeristisch was (zelfs in de kleinste dorpjes hadden ze een souvenirwinkeltje), was dat niet storend, en was het nog steeds erg indrukwekkend.

Nu zijn we in Djenne aangekomen, de stad van de Marabouts (geestelijke leiders), waar het grootste lemen gebouw ter wereld staat, een hele mooie moskee gebouwd volgens de traditionele West-Afrikaanse leembouwtechniek. Djenne is een heel oude stad en speelde samen met Timboektoe een belangrijke rol in de trans-Sahara handel in de middeleeuwen.

Over Timboektoe gesproken trouwens; daar gaan we niet meer naartoe, we hebben namelijk niet zoveel geld meer en het is ook niet helemaal veilig in het gebied daar rondom. Het belangrijkste probleem is dat de rivier nu te laag staat (anders waren we met de boot gegaan), en we dus een 4wheeldrive zouden moeten huren, wat duur is, maar (wat nog belangrijker is) ook nogal gevaarlijk, omdat die regelmatig gekaapt worden door de rovers in de woestijn rondom Timboektoe (daarom mocht de Parijs-Dakar rally ook niet meer via Timboektoe).

Vanmiddag als het wat is afgekoeld (het is soms wel 44 graden hier), gaan we een beetje door de stad wandelen, en morgen is het markt hier, wat ook een hele belevenis schijnt te zijn, waarna we een bus of bushtaxi pakken die ons direct terug naar Bamako brengt, waar we nog 2 nachtjes zullen blijven. Daarna houden we het voor gezien hier en gaan we lekker terug naar Gambia (waar het hopelijk wat koeler is)...

Langs de rivier de niger...

We hebben vorig weekend in Sibi lekker uitgerust van de reis, op het campement van Dawda, contactpersoon van de universiteit Leiden, was wel een beetje kamperen, zonder licht en stromend water, maar het was er wel lekker rustig en de omgeving is heel mooi. Sibi staat bekend om zijn mango's, en we waren er precies tijdens de oogsttijd, dus er waren mango's in overvloed.

We hebben ook een paar hele mooie wandelingen gemaakt door de omgeving, en zelfs nog een beetje berggeklommen (is dat een goed woord, of ben ik nu definitief bevangen door de hitte?), naar een bron in de bergen met heel lekker water.

Dinsdag zijn we vertrokken met onze gids Sekou, aardige vent en proffesionele gids, via Bamako naar Segou, en gister van Segou naar Mopti, waar we nu zijn. Het is heel leuk om het leven langs de rivier te zien, en Ronald heeft al veel foto's gemaakt.

Vanmiddag reizen we weer verder, naar de 'vallee du Dogon', waar het Dogon volk woont die zich nog geen Westerse levenstijl hebben aangemeten zoals veel mensen in West Afrika, maar nog meer traditioneel leven. Ze zijn ook geen moslim, maar animist, en hangen de oorspronkelijke godsdienst van dit gedeelte van Afrika aan. De volgende keer meer hierover...

Feeling hot hot hot...

Iedereen had ons al gewaarschuwd dat het in april in Mali erg heet is, dus we hadden ons er op ingesteld, maar het is wel echt heel warm, boven de 40 graden, poeh, erg heet dus.

We zijn nu in Bamako aangekomen, na een busreis die ik van mijn leven niet meer zal vergeten, we zijn woensdagmiddag vertrokken vanuit Kaolak in Senegal, kwamen om 3 uur 's nachts bij de Malinese grens aan, waar we de nacht op een stuk karton onder de sterren hebben doorgebracht (klinkt misschien romantisch, maar was het echt niet), zijn om 8 uur 's ochtends weer vertrokken en waren om 10 uur 's avonds in Bamako... De chauffeur had beter rallyrijder kunnen worden, die reed gewoon keihard door, ongeacht de hobbels en kuilen in de weg (mijn billen zijn er nog blauw van) en wij zaten naast Marcellus Wallace himself (voor de pulp fiction kenners onder ons), een enorm brede neger, en hij had ook nog eens ADHD volgens mij, want hij heeft geen seconde zijn klep gehouden, behalve toen ie sliep, maar het was wel een hele aardige vent, leuk mee gepraat, hij heeft ons wat Bambara geleerd, en heeft ons in Bamako aan een taxi geholpen naar het hotel.

1 ding is zeker: terug gaan we niet met de bus ;)

In Bamako hebben we maar lekker een hotel genomen, er is zelfs een zwembad, ik was alleen mijn bikini vergeten :(

Wel lekker het stof van 2 dagen er afgespoeld onder de douche, en daarna lekker geslapen in een echt bed... De wijk in Bamako waar we nu zitten is heel leuk, lekker rustig en met heel veel mooie tuintjes. We wachten nu totdat alles weer opengaat na het vrijdagmiddaggebed, dan even naar de bank en daarna naar Siby.

Brullende bushtaxi's en Franse toetsenborden

Nu zijn we dus in Senegal... Aan alles is te merken dqt dit een Franse kolonie is geweest, iedereen spreekt Frans (dat was wel weer ff wennen) en de meeste mensen absoluut geen Engels, ze hebben hier lekkerder stokbroodjes, en de toetsenborden zijn Frans, dus als er ergens een q staat ipv een a, of een z ipv een w dan weet je hoe dat komt ;)

We zijn nu in Kaolak, leuk plaatsje, en ontzettend aardige mensen, je kunt merken dat ze hier weinig toerisme kennen, want de mensen willen niks van je, ze zijn gewoon alleen maar aardig. Het was wel nog een hele klus om hier te komen, eerst met de pont vanuit Banjul overgestoken naar Barra, toen van Barra naar de Senegalese grens, dat ging allemaal nog prima, maar toen vonden we de peugeottaxi's te duur en besloten we met een gewone bushtaxi te gaan, en dat hebben we geweten, we waren daar om een uur of 1, en hebben 3 uur moeten wachten totdat de bus vol was en ging rijden, en het was ook nog eens de allergaarste bushtaxi die ik ooit heb gezien, door de gaten in de bodem kon je de weg zien, en hij reed niet sneller meer dan 40km/uur, en werkelijk alles zat aan elkaar geplakt en gelast, echt een wonder dat dat ding nog reed. Maar het was wel (zoals altijd) heel gezellig, en we zijn er gekomen dus...

Het was de bedoeling dat we vandaag naar Tambacounda zouden gaan, en vanuit daar de trein zouden pakken, maar we kwamen vanmiddag in het telecentre een hele aardige vrouw tegen die ons attendeerde op een nieuwe busservice met gloednieuwe tourbussen, die ook in Kaolak stoppen, rechtstreeks naar Bamako rijden, een stuk veiliger zijn dan de trein en zelfs goedkoper. Het duurt alleen wel wat langer (als je er tenminste vanuit gaat dat de trein op tijd rijdt, wat ook nogal eens niet zo schijnt te zijn), maar dat hebben weer wel voor over. Onze lonely planet reisgids is al een paar jaar oud, vandaar dat dit er nog niet in stond. Maar we hebben dus 2 kaartjes voor de bus gekocht en gaan morgen via Tambacouda en Kayes naar Bamako vanuit hier, duurt ongeveer 36 uur, dus we slaan flink wat proviand in.

Vandaag hebben de grote moskee bezocht hier, ik ben gesluierd en wel naar binnen gegaan, en Ronald met zo'n hoedje, was wel heel mooi daarbinnen, in Marokkaanse stijl, daarna zijn we even over de overdekte markt gelopen, schijnt de op 1 na grootste te zijn in west Afrika, na die van Marrakesh, was wel leuk, we hebben alleen niet alles gezien, want ik was bang dat we zouden verdwalen.

Daarna kwamen we dus in het telecentre onze nieuwe vriendin Koumba tegen, en heeft ze ons laten zien waar de bus gaat en we de kaartjes konden halen, daarna een western union kantoor gezocht maar die waren allemaal dicht omdat morgen de nationale feestdag is (heb ik weer, eerst al in Gambia, nu hier, in Mali krijgen we m vast ook nog), dus dat geld halen we wel in Mali op, dat kan toch bij ieder willekeurig kantoor over de hele wereld. Daarna heeft ze ons meegenomen naar haar huis, ze heeft een heel lief dochtertje van een jaar of 2 wat ook Fatou heet, net als ik... Al met al was het een leuke dag, tot de volgende keer...

Op reis!

Eindelijk is het dan zover; de laatste dingen voor het project zijn overgedragen aan de lokale coordinatoren, en Ro en ik gaan op reis...

Voor de geinteresseerden: het reisschema (ongeveer dan he):

Maandagochtend 2 april vertrekken we via de pont in Banjul naar de overkant van de rivier, en dan vanaf daar naar Kaolack, in Senegal. Daar blijven we 1 nachtje, en de dag erna gaan we met de bus naar Tambacounda. Ook daar slapen we 1 nacht, en vanuit daar pakken we woensdagavond de trein naar Bamako, die komt dan donderdag(nacht) aan...

Vanuit Bamako gaan we naar Siby, waar we in het weekend een beetje gaan bijkomen van de reis, en aan het klimaat wennen. Volgende week maandag (9 april) vertrekken we dan naar het noorden voor de 'Niger river route', door een van de mooiste gebieden van Afrika, met heel veel historische steden en archeologische vindplaatsen. De belangrijkste plaatsen die we gaan bezoeken zijn Segou, Mopti, Djenne (waar het grootste lemen gebouw ter wereld staat), en als het budget het toe laat ook Timbouctou... En we willen nog 2 of 3 dagen gaan wandelen in de Dogon valei, de Dogon zijn 1 van de laatste echt traditionele volken van West Afrika met een hele onderscheidende cultuur...

En de bedoeling is dat we zondag 22 april weer in Bamako op de trein stappen naar Senegal, en vanuit daar weer naar Gambia.

Trouwens nog ff voor de record: Ik ga niet wonen hier in Sukuta hoor (behalve misschien een maandje ofzo in de winter), het wordt een vakantiehuisje, en als ik er niet ben gaan we het verhuren... Jullie kunnen al boeken wees snel, want vol=vol ;)