En toen waren we weer thuis...

We zijn alweer even in het land, en ik ben druk bezig met het weer wennen aan Nederland, begint zo langzamerhand wel weer te komen, heb ook genoeg te doen, Ro en ik zijn druk bezig met ons huisje in Amsterdam inrichten, en ik ga vanaf volgende week heel hard werken om geld te sparen voor het afmaken van mijn huisje in Gambia... Ik heb hieronder 2 foto's gezet van het bouwen van t huisje, en nog eentje van mijn 2 kleinste zusjes, ter afsluiting van het avontuur. En als ik in oktober/november weer richting Afrika ga, dan kunnen jullie weer nieuwe verhalen en foto's tegemoet zien op deze site!

Bijna naar huis...

Nog een paar dagen en dan is het alweer zover, dan vertrekken Ronald en ik weer naar Nederland. Bij mij gaat dat altijd met gemengde gevoelens, maar ja er moet ook weer gewerkt worden enzo, zeker met het project van de bouw van mijn huis, dus ik zal er toch aan moeten geloven. Ronald heeft geloof ik wat meer zin om weer naar huis te gaan.

Vandaag is het koninginnedag, wel een raar idee, hier is daarvan natuurlijk niets te merken... Ronald is in Brikama, bij de familie van zijn kora leraar op bezoek, daar valt van alles te beleven volgens mij dus daar zal hij nog wel wat over schrijven denk ik (iets met kippepoten en geheime rituelen).

Ik ben ondetussen maar aan het genieten van de laatste dagen met mijn Gambiaanse familie, en van de zon en het land, nu het nog kan... Tot snel allemaal!

Wat nieuwe foto's

We zitten nu alweer een paar dagen lekker te chillen in Gambia. Het is hier niet zo heet als in Mali. Als Afrikanen zelf gaan klagen over de hitte, dan weet je dat het heet is. In Mali klaagden ze elke dag over het weer...

De tocht van Mali terug naar Gambia was geen pretje, maar wel indrukwekkend. De grens tussen Senegal en Gambia is alleen met heel verrotte bushtaxi's over te steken. Het kan ook niet in 1 keer, je moet wel drie keer overstappen. Bijna niemand waagt die oversteek dan ook, zodat we vaak lang moeten wachten totdat de bushtaxi vol is. Denk aan een halve dag, of een hele nacht. Een bushtaxi gaat pas weg als ie helemaal vol is. Voor een Peugeot 504 betekent dat soms wel 11 personen... in Europa stop je daar hoogstens 5 man in! Dat is wel het record, normaliter vervoeren ze er 'slechts' 9 man mee.

Als je de film Mad Max hebt gezien dan weet je wat ik bedoel, en dan heb ik niks aangedikt. Ik heb mijn verhaaltje een beetje opgefleurt met wat foto's van Mali. Er komen er later nog meer...

Weer thuis...

Ronald en ik zijn weer in Gambia... We zijn gisterochtend aagekomen na een ontzettend vermoeiende terugreis, we zijn nog steeds een beetje aan het bijkomen...

Iedereen was wel weer heel blij om ons weer te zien, en ik was heel blij om te zien dat alle muren van mijn huis er al staan!

Binnenkort een uitgebreidere post, we gaan nu nog ff genieten van onze rust en straks lekker naar het strand met de kinderen.

In Bamako.

Na een lift te hebben gekregen (in ruil voor geld voor benzine) van een bosnisch stel van Djenne naar Bamako in een veels te dure 4wheeldrive met airco (klinkt misschien leuk, maar zowel Ronald als ik voelde ons een beetje opgelaten toen we in die grote aso bak door van die schattige Afrikaanse dorpjes reden), zijn we in Bamako aangekomen, waar we logeren bij onze gids Sekou (we zijn natuurlijk weer eens bijna blut, zo'n 4WD gebruikt namelijk nogal veel benzine). We mogen bij hem op het dakterras slapen, op een matras met klamboe, en dit keer bevalt het buiten slapen een een stuk beter dan toen bij de grens van Senegal en Mali ;).

Het is ook leuk om te zien hoe Afrikanen echt leven in Mali en om weg te zijn uit het circuit van hotels en te dure restaurants. Morgenochtend vroeg gaan we (toch voor een deel weer met de bus helaas, de trein ging namelijk niet) op reis terug naar huis, waarschijnlijk zijn we wel 2 dagen onderweg, dus dat wordt nog n keer overnachten in Tambacounda of Basse...

De stad van de Marabouts...

We hebben 2 interessante dagen doorgebracht in 'pays du Dogon', een aantal dorpjes bezocht, het is moeilijk uit te leggen wat er zo bijzonder aan was (daar moet je toch echt de foto's voor zien), maar het was een combinatie van het prachtige en soms onwerkelijke landschap (soms had je echt het gevoel dat je op Mars was), de bouwstijlen van de dorpjes, en de vele historische plekken, waar je nog echt de sfeer voelde van een paar honderd jaar terug. De Dogon zelf zijn voor een deel bekeerd tot de Islam, maar hebben nog wel heel veel animistische rituelen, bijvoorbeeld rondom huwelijk en besnijdenis. Ondanks dat het heel toeristisch was (zelfs in de kleinste dorpjes hadden ze een souvenirwinkeltje), was dat niet storend, en was het nog steeds erg indrukwekkend.

Nu zijn we in Djenne aangekomen, de stad van de Marabouts (geestelijke leiders), waar het grootste lemen gebouw ter wereld staat, een hele mooie moskee gebouwd volgens de traditionele West-Afrikaanse leembouwtechniek. Djenne is een heel oude stad en speelde samen met Timboektoe een belangrijke rol in de trans-Sahara handel in de middeleeuwen.

Over Timboektoe gesproken trouwens; daar gaan we niet meer naartoe, we hebben namelijk niet zoveel geld meer en het is ook niet helemaal veilig in het gebied daar rondom. Het belangrijkste probleem is dat de rivier nu te laag staat (anders waren we met de boot gegaan), en we dus een 4wheeldrive zouden moeten huren, wat duur is, maar (wat nog belangrijker is) ook nogal gevaarlijk, omdat die regelmatig gekaapt worden door de rovers in de woestijn rondom Timboektoe (daarom mocht de Parijs-Dakar rally ook niet meer via Timboektoe).

Vanmiddag als het wat is afgekoeld (het is soms wel 44 graden hier), gaan we een beetje door de stad wandelen, en morgen is het markt hier, wat ook een hele belevenis schijnt te zijn, waarna we een bus of bushtaxi pakken die ons direct terug naar Bamako brengt, waar we nog 2 nachtjes zullen blijven. Daarna houden we het voor gezien hier en gaan we lekker terug naar Gambia (waar het hopelijk wat koeler is)...

Langs de rivier de niger...

We hebben vorig weekend in Sibi lekker uitgerust van de reis, op het campement van Dawda, contactpersoon van de universiteit Leiden, was wel een beetje kamperen, zonder licht en stromend water, maar het was er wel lekker rustig en de omgeving is heel mooi. Sibi staat bekend om zijn mango's, en we waren er precies tijdens de oogsttijd, dus er waren mango's in overvloed.

We hebben ook een paar hele mooie wandelingen gemaakt door de omgeving, en zelfs nog een beetje berggeklommen (is dat een goed woord, of ben ik nu definitief bevangen door de hitte?), naar een bron in de bergen met heel lekker water.

Dinsdag zijn we vertrokken met onze gids Sekou, aardige vent en proffesionele gids, via Bamako naar Segou, en gister van Segou naar Mopti, waar we nu zijn. Het is heel leuk om het leven langs de rivier te zien, en Ronald heeft al veel foto's gemaakt.

Vanmiddag reizen we weer verder, naar de 'vallee du Dogon', waar het Dogon volk woont die zich nog geen Westerse levenstijl hebben aangemeten zoals veel mensen in West Afrika, maar nog meer traditioneel leven. Ze zijn ook geen moslim, maar animist, en hangen de oorspronkelijke godsdienst van dit gedeelte van Afrika aan. De volgende keer meer hierover...

Feeling hot hot hot...

Iedereen had ons al gewaarschuwd dat het in april in Mali erg heet is, dus we hadden ons er op ingesteld, maar het is wel echt heel warm, boven de 40 graden, poeh, erg heet dus.

We zijn nu in Bamako aangekomen, na een busreis die ik van mijn leven niet meer zal vergeten, we zijn woensdagmiddag vertrokken vanuit Kaolak in Senegal, kwamen om 3 uur 's nachts bij de Malinese grens aan, waar we de nacht op een stuk karton onder de sterren hebben doorgebracht (klinkt misschien romantisch, maar was het echt niet), zijn om 8 uur 's ochtends weer vertrokken en waren om 10 uur 's avonds in Bamako... De chauffeur had beter rallyrijder kunnen worden, die reed gewoon keihard door, ongeacht de hobbels en kuilen in de weg (mijn billen zijn er nog blauw van) en wij zaten naast Marcellus Wallace himself (voor de pulp fiction kenners onder ons), een enorm brede neger, en hij had ook nog eens ADHD volgens mij, want hij heeft geen seconde zijn klep gehouden, behalve toen ie sliep, maar het was wel een hele aardige vent, leuk mee gepraat, hij heeft ons wat Bambara geleerd, en heeft ons in Bamako aan een taxi geholpen naar het hotel.

1 ding is zeker: terug gaan we niet met de bus ;)

In Bamako hebben we maar lekker een hotel genomen, er is zelfs een zwembad, ik was alleen mijn bikini vergeten :(

Wel lekker het stof van 2 dagen er afgespoeld onder de douche, en daarna lekker geslapen in een echt bed... De wijk in Bamako waar we nu zitten is heel leuk, lekker rustig en met heel veel mooie tuintjes. We wachten nu totdat alles weer opengaat na het vrijdagmiddaggebed, dan even naar de bank en daarna naar Siby.

Brullende bushtaxi's en Franse toetsenborden

Nu zijn we dus in Senegal... Aan alles is te merken dqt dit een Franse kolonie is geweest, iedereen spreekt Frans (dat was wel weer ff wennen) en de meeste mensen absoluut geen Engels, ze hebben hier lekkerder stokbroodjes, en de toetsenborden zijn Frans, dus als er ergens een q staat ipv een a, of een z ipv een w dan weet je hoe dat komt ;)

We zijn nu in Kaolak, leuk plaatsje, en ontzettend aardige mensen, je kunt merken dat ze hier weinig toerisme kennen, want de mensen willen niks van je, ze zijn gewoon alleen maar aardig. Het was wel nog een hele klus om hier te komen, eerst met de pont vanuit Banjul overgestoken naar Barra, toen van Barra naar de Senegalese grens, dat ging allemaal nog prima, maar toen vonden we de peugeottaxi's te duur en besloten we met een gewone bushtaxi te gaan, en dat hebben we geweten, we waren daar om een uur of 1, en hebben 3 uur moeten wachten totdat de bus vol was en ging rijden, en het was ook nog eens de allergaarste bushtaxi die ik ooit heb gezien, door de gaten in de bodem kon je de weg zien, en hij reed niet sneller meer dan 40km/uur, en werkelijk alles zat aan elkaar geplakt en gelast, echt een wonder dat dat ding nog reed. Maar het was wel (zoals altijd) heel gezellig, en we zijn er gekomen dus...

Het was de bedoeling dat we vandaag naar Tambacounda zouden gaan, en vanuit daar de trein zouden pakken, maar we kwamen vanmiddag in het telecentre een hele aardige vrouw tegen die ons attendeerde op een nieuwe busservice met gloednieuwe tourbussen, die ook in Kaolak stoppen, rechtstreeks naar Bamako rijden, een stuk veiliger zijn dan de trein en zelfs goedkoper. Het duurt alleen wel wat langer (als je er tenminste vanuit gaat dat de trein op tijd rijdt, wat ook nogal eens niet zo schijnt te zijn), maar dat hebben weer wel voor over. Onze lonely planet reisgids is al een paar jaar oud, vandaar dat dit er nog niet in stond. Maar we hebben dus 2 kaartjes voor de bus gekocht en gaan morgen via Tambacouda en Kayes naar Bamako vanuit hier, duurt ongeveer 36 uur, dus we slaan flink wat proviand in.

Vandaag hebben de grote moskee bezocht hier, ik ben gesluierd en wel naar binnen gegaan, en Ronald met zo'n hoedje, was wel heel mooi daarbinnen, in Marokkaanse stijl, daarna zijn we even over de overdekte markt gelopen, schijnt de op 1 na grootste te zijn in west Afrika, na die van Marrakesh, was wel leuk, we hebben alleen niet alles gezien, want ik was bang dat we zouden verdwalen.

Daarna kwamen we dus in het telecentre onze nieuwe vriendin Koumba tegen, en heeft ze ons laten zien waar de bus gaat en we de kaartjes konden halen, daarna een western union kantoor gezocht maar die waren allemaal dicht omdat morgen de nationale feestdag is (heb ik weer, eerst al in Gambia, nu hier, in Mali krijgen we m vast ook nog), dus dat geld halen we wel in Mali op, dat kan toch bij ieder willekeurig kantoor over de hele wereld. Daarna heeft ze ons meegenomen naar haar huis, ze heeft een heel lief dochtertje van een jaar of 2 wat ook Fatou heet, net als ik... Al met al was het een leuke dag, tot de volgende keer...

Op reis!

Eindelijk is het dan zover; de laatste dingen voor het project zijn overgedragen aan de lokale coordinatoren, en Ro en ik gaan op reis...

Voor de geinteresseerden: het reisschema (ongeveer dan he):

Maandagochtend 2 april vertrekken we via de pont in Banjul naar de overkant van de rivier, en dan vanaf daar naar Kaolack, in Senegal. Daar blijven we 1 nachtje, en de dag erna gaan we met de bus naar Tambacounda. Ook daar slapen we 1 nacht, en vanuit daar pakken we woensdagavond de trein naar Bamako, die komt dan donderdag(nacht) aan...

Vanuit Bamako gaan we naar Siby, waar we in het weekend een beetje gaan bijkomen van de reis, en aan het klimaat wennen. Volgende week maandag (9 april) vertrekken we dan naar het noorden voor de 'Niger river route', door een van de mooiste gebieden van Afrika, met heel veel historische steden en archeologische vindplaatsen. De belangrijkste plaatsen die we gaan bezoeken zijn Segou, Mopti, Djenne (waar het grootste lemen gebouw ter wereld staat), en als het budget het toe laat ook Timbouctou... En we willen nog 2 of 3 dagen gaan wandelen in de Dogon valei, de Dogon zijn 1 van de laatste echt traditionele volken van West Afrika met een hele onderscheidende cultuur...

En de bedoeling is dat we zondag 22 april weer in Bamako op de trein stappen naar Senegal, en vanuit daar weer naar Gambia.

Trouwens nog ff voor de record: Ik ga niet wonen hier in Sukuta hoor (behalve misschien een maandje ofzo in de winter), het wordt een vakantiehuisje, en als ik er niet ben gaan we het verhuren... Jullie kunnen al boeken wees snel, want vol=vol ;)

Een huisje tussen de palmen...

Het belangrijkste nieuws heb ik eigenlijk nog niet eens met jullie gedeeld bedenk ik me nu...

Ik ga een huisje bouwen in Sukuta! Hieronder de plattegrond:

ik kan helaas niet in de tekening typen, dus ga het even zo proberen uit te leggen. De lange strook voor is de veranda, daar zit de voordeur en die brengt je naar de middelste kamer (de woonkamer), aan beide zijden van de woonkamer heb je een slaapkamer. Vanuit de beide slaapkamers en de woonkamer kun je op de binnenplaats komen waar je lekker buiten kunt zitten. Links op de binnenplaats zitten de WC en douche en rechts is de keuken (daar komen natuurlijk wel een dak op)

Er omheen komen natuurlijk mooie tropische bloemen, struiken en bomen...

Volgende week beginnen ze met de fundering en het maken van de bakstenen, ik heb gister 163 zakken cement gekocht, dus ze kunnen even vooruit... ;)

en toen was het mijn beurt weer...

Want ik had ook nog wat foto's beloofd...



Dus hier zijn: de verjaardagstaart, Lamin (mijn Gambiaanse vader) die een krokodil aait, een les in het trainingscentrum door Alfredo, 1 van de docenten, en ik samen met Zeynabu...

Mijn eerste verhaal

Ik ben nu ruim een week in Afrika, en ik begin een beetje te wennen. Mijn haar is eraf, ik ken al de eerste woordjes Mandinka - een lokale taal - en ik kan Kora spelen. De Kora is een afrikaans harp instrument, met 21 snaren gemaakt van een kalebas. De griot die mij lesgeeft heeft hem zelf gemaakt. Zijn naam is Yankuba Konteh.
Het is hier stoffig en heet. We reizen heen en weer naar de stad Serrekunda met de bush taxi, afgedankte personenbusjes uit Europa. Er gaan vaak wel 14 personen in een Nissan Vanette, en in de grote Mercedes busjes wel 23.

Ik heb nog geen vakantie. Mijn dagen worden gevuld met lesgeven, les krijgen en fotograferen voor Nicci's project. Ik heb nog maar 1 keer van het Gambiaanse strand kunnen genieten... dat ga ik wel vaker doen. Binnenkort is het project afgelopen en gaan we voor 3 weken naar Mali en Senegal. Daar vertel ik nog over.

Dan nu de foto's:

Op de ene ben ik te zien met kapper Amai, en op de andere ben ik Kora aan het studeren in de tuin van het huis in Brusubi, waar de ConnAct crew zit, met mijn leraar Yankuba.

En toen was Ronald er ook...

... alleen is hij nog niet acht actief met schrijven, dus schrijf ik maar weer eens een verhaaltje...

Al mijn collega's zijn nu ook hier, we zijn druk bezig met de laatste dingen van het project, zodat het goed kan worden overgedragen aan het Gambiaanse team. Zondag hebben we het afsluitende festival en vandaag zijn de laatste video en audio trainingen, want Danny en Bas vliegen vanavond naar huis, en Alfredo maandag. Volgende week worden er nog wel webdesign trainingen gegeven en workshops songwriting en gitaar (die laatste 2 door Ronald).

Ronald heeft gister zijn eerste kora les gehad, vond t erg leuk, maar daar moet hij zelf ook nog maar een keer wat over schrijven... En hij is zijn wilde haren kwijt, maar dat verhaal mag hij ook zelf aan jullie vertellen.

Morgen gaan we met Alfredo, Wiebe, Samira, Ronald en ik een trip maken naar James Island, zodat de rest ook nog wat van het land kan zien. De volgende keer komen er echt weer foto's alleen dat apparaatje wat ik gebruikte om ze in de computer te laden is kapot, dus moet even wat anders verzinnen...

Vorige week ben ik trouwens weer eens naar de krokodillenpoel in Bakau geweest. Ze zaten er nog steeds alle 100 en we hebben weer een paar mooie foto's van krokodillen die geaaid worden, dus die houden jullie ook nog tegoed...

Er was er 1 jarig...

Nou ja, eigenlijk waren er 2 mensen jarig, want Danny heeft samen met mij op 4 maart voor de eerste keer zijn verjaardag buiten Nederland gevierd...

Iedereen ten eerste bedankt voor alle leuke berichtjes, is leuk om af en toe wat van thuis te horen...

Ik geloof dat ik nog wel 1 keertje moet uitleggen hoe het werkt... Onderaan dit berichtje (en ieder ander nieuw berichtje staat '() comments' als je daar op klikt kun je een berichtje achter laten, zonder wachtwoorden en gedoe enzo...

Maar goed over die verjaardag dus... overdag ben ik met de kinderen naar het strand geweest, was weer 1 groot feest. 's avonds zijn Danny enzo ook naar Jattakunda gekomen en hebben we een feestje gehad met heel veel lekker eten, en een ontzettende lekkere taart, waarop stond 'happy birthday to nicoline', en Danny had ook een taart waar op stond, 'happy birthday to dannyal'. Toen kwam er een hele taartsnij ceremonie, ik heb me rotgelachen, het leek wel een trouwerij, maar ik heb wel vaker foto's gezien waarop dat zo gaat hier, dus het zal wel normaal zijn... In ieder geval is het een verjaardag geweest die ik niet zo snel meer zal vergeten...

Daar was ik weer eens...

Het is alweer even geleden, maar ik heb ook een erg drukke week gehad, en nog ziek geweest ook, dus vandaar...
Afgelopen maandag heb ik Danny, Alfredo en Bas van het vliegveld gehaald, dus die zijn nu ook hier. Vandaag zijn de trainingen begonnen en ik ben nog steeds de laatste dingen voor het centrum aan het regelen, voor de inrichting enzo. Morgen ben ik jarig, dan ga ik naar het strand met de kinderen en 's avonds hebben we een feestje op de compound. Afgelopen dinsdag had ik voor het eerst gezwommen sinds ik hier was gekomen, dat was wel lekker...

Verder geen nieuwtjes geloof ik...

Foto's!

Ja ja, het is me eindelijk gelukt, hier zijn wat foto's:






















































Van boven naar beneden: De familie (een deel tenminste) achter bij de 'keuken', de tweede: de kinderen hebben iets lekkers gekregen (soort kroepoek achtig spul met een heel pittig sausje), dan: het hondje lion (mijn nieuwe vriend) en helemaal onder de vergadering van de vrouwencooperatie met alle spullen die ze gaan verdelen, op de compound bij mijn gastouders...

Druk, druk, druk...

Ben druk bezig met het regelen van van alles en nog wat voor het project, maar het gaat allemaal niet zo makkelijk... Het is ontzettend heet, en ik moet van hot naar her reizen voor allerlei afspraken, duurt allemaal eindeloos (vooral omdat Independence day, de nationale feestdag, er nog tussen door kwam), maar we hebben nu eindelijk een geschikte ruimte gevonden, morgen of overmorgen tekenen we het contract en dan gaan we inrichten, schilderen en zorgen dat er Internet wordt aangelegd. Ik ben nu in Sukuta, en de computers hier zijn niet zo geavanceerd, dus kan nu helaas geen foto's posten, hopelijk de volgende keer als ik in de stad ben... Dat was het wel weer even geloof ik. Tot snel!

Pffff, wat een hitte...

Ik geloof niet dat ik het hier eerder zo warm heb meegemaakt. Ik hou best wel van een beetje zon enzo, maar nu is t wel erg warm... Op het heetst van de dag wel 40 graden in de zon!

Dus blijf ik maar lekker in de schaduw...

De vlucht duurde eindeloos, we moesten namelijk een tussenlanding maken op Las Palmas, voor brandstof, dus ik was pas om 2 uur 's nachts Nederlandse tijd in Sukuta. En toen kom ik natuurlijk niet gelijk gaan slapen, want iedereen was opgebleven, alleen de kleine kinderen niet. De dag daarna alle kleertjes uitgedeeld, ze zijn er allemaal erg blij mee. Nu ben ik druk bezig met dingen regelen voor het project, maar met die hitte werk je niet zo snel...

In ieder geval is het wel fijn om weer terug te zijn!

Nog een paar dagen...

... en dan is het zover!

Aankomende maandag de 12e vertrek ik naar Gambia. Dan kan ik eindelijk alle stress van de laatste weken achter me laten... Nog even de laatste inkopen doen, koffer pakken en de laatste dingetjes regelen voor het project, en dan ben ik er klaar voor. Gisteren heb ik afscheid genomen op mijn werk, was ontzettend leuk, iedereen had zich uitgesloofd met tekeningen, cadeaus en slingers. Ook heb ik de laatste dingen opgehaald in mijn oude huis, en de sleutels ingeleverd. Al met al was het een bewogen dag...

Nog steeds dringt het nog niet helemaal tot me door dat ik maandagavond op het vliegveld aankom en dat dan mijn Gambiaanse familie daar staat. Iedere mail die ik de afgelopen weken van ze heb gekregen eindigde met: "the family is highly expecting you..." Ik heb heel veel zin om ze weer te zien. Volgens mij zitten er in mijn koffer meer cadeaus dan dingen voor mezelf... ;)

Ik zal Ronald wel missen (over 5 weken komt hij ook), en natuurlijk iedereen hier, al mijn vrienden en familie, en ik zal denk ik zelfs mijn werk wel een beetje gaan missen... Op 5 mei zijn we weer terug naar Nederland, tot die tijd zullen jullie het met dit weblog moeten doen!

naar Gambia?!?!

Op het moment van schrijven ben ik druk bezig met de laatste dingen voor het project wat ik ga coordineren in Gambia... Het gaat zo goed als zeker door, maar er moet nog wel aan een aantal voorwaarden voldaan worden, dus dat geeft nog best wat stress zo op het laatste moment... Maar ik weet waar ik het allemaal voor doe dus nog even doorzetten!

Met mijn hoofd zit ik al in Gambia... Ik heb voor bijna iedereen van mijn familie al kleertjes en andere cadeaus gekocht, en dagdroom veel over de zon en de warmte van de mensen. En ik heb ook ontzettend veel zin in het project...

Voor Ro zal het allemaal heel nieuw worden, dus ik ben benieuwd hoe hij het gaat beleven...