En toen waren we weer thuis...

We zijn alweer even in het land, en ik ben druk bezig met het weer wennen aan Nederland, begint zo langzamerhand wel weer te komen, heb ook genoeg te doen, Ro en ik zijn druk bezig met ons huisje in Amsterdam inrichten, en ik ga vanaf volgende week heel hard werken om geld te sparen voor het afmaken van mijn huisje in Gambia... Ik heb hieronder 2 foto's gezet van het bouwen van t huisje, en nog eentje van mijn 2 kleinste zusjes, ter afsluiting van het avontuur. En als ik in oktober/november weer richting Afrika ga, dan kunnen jullie weer nieuwe verhalen en foto's tegemoet zien op deze site!

Bijna naar huis...

Nog een paar dagen en dan is het alweer zover, dan vertrekken Ronald en ik weer naar Nederland. Bij mij gaat dat altijd met gemengde gevoelens, maar ja er moet ook weer gewerkt worden enzo, zeker met het project van de bouw van mijn huis, dus ik zal er toch aan moeten geloven. Ronald heeft geloof ik wat meer zin om weer naar huis te gaan.

Vandaag is het koninginnedag, wel een raar idee, hier is daarvan natuurlijk niets te merken... Ronald is in Brikama, bij de familie van zijn kora leraar op bezoek, daar valt van alles te beleven volgens mij dus daar zal hij nog wel wat over schrijven denk ik (iets met kippepoten en geheime rituelen).

Ik ben ondetussen maar aan het genieten van de laatste dagen met mijn Gambiaanse familie, en van de zon en het land, nu het nog kan... Tot snel allemaal!

Wat nieuwe foto's

We zitten nu alweer een paar dagen lekker te chillen in Gambia. Het is hier niet zo heet als in Mali. Als Afrikanen zelf gaan klagen over de hitte, dan weet je dat het heet is. In Mali klaagden ze elke dag over het weer...

De tocht van Mali terug naar Gambia was geen pretje, maar wel indrukwekkend. De grens tussen Senegal en Gambia is alleen met heel verrotte bushtaxi's over te steken. Het kan ook niet in 1 keer, je moet wel drie keer overstappen. Bijna niemand waagt die oversteek dan ook, zodat we vaak lang moeten wachten totdat de bushtaxi vol is. Denk aan een halve dag, of een hele nacht. Een bushtaxi gaat pas weg als ie helemaal vol is. Voor een Peugeot 504 betekent dat soms wel 11 personen... in Europa stop je daar hoogstens 5 man in! Dat is wel het record, normaliter vervoeren ze er 'slechts' 9 man mee.

Als je de film Mad Max hebt gezien dan weet je wat ik bedoel, en dan heb ik niks aangedikt. Ik heb mijn verhaaltje een beetje opgefleurt met wat foto's van Mali. Er komen er later nog meer...

Weer thuis...

Ronald en ik zijn weer in Gambia... We zijn gisterochtend aagekomen na een ontzettend vermoeiende terugreis, we zijn nog steeds een beetje aan het bijkomen...

Iedereen was wel weer heel blij om ons weer te zien, en ik was heel blij om te zien dat alle muren van mijn huis er al staan!

Binnenkort een uitgebreidere post, we gaan nu nog ff genieten van onze rust en straks lekker naar het strand met de kinderen.

In Bamako.

Na een lift te hebben gekregen (in ruil voor geld voor benzine) van een bosnisch stel van Djenne naar Bamako in een veels te dure 4wheeldrive met airco (klinkt misschien leuk, maar zowel Ronald als ik voelde ons een beetje opgelaten toen we in die grote aso bak door van die schattige Afrikaanse dorpjes reden), zijn we in Bamako aangekomen, waar we logeren bij onze gids Sekou (we zijn natuurlijk weer eens bijna blut, zo'n 4WD gebruikt namelijk nogal veel benzine). We mogen bij hem op het dakterras slapen, op een matras met klamboe, en dit keer bevalt het buiten slapen een een stuk beter dan toen bij de grens van Senegal en Mali ;).

Het is ook leuk om te zien hoe Afrikanen echt leven in Mali en om weg te zijn uit het circuit van hotels en te dure restaurants. Morgenochtend vroeg gaan we (toch voor een deel weer met de bus helaas, de trein ging namelijk niet) op reis terug naar huis, waarschijnlijk zijn we wel 2 dagen onderweg, dus dat wordt nog n keer overnachten in Tambacounda of Basse...